Od początku cywilizacji włosy i fryzury były dla ludzi istotnym elementem. Dotyczyło to nie tylko owłosienia głowy, ale także męskiego zarostu. Od starożytności, a być może i wcześniej, to nie tylko naturalne atrybuty człowieka, lecz również elementy symboliczne, podkreślające stan, pozycję społeczną czy profesję. Na przestrzeni wieków zmieniały się też kompetencje i status osób zajmujących się kształtowaniem fryzur, bród i wąsów. Początkowo byli to specjalnie wyszkoleni niewolnicy, osobni dla kobiet i mężczyzn. W okresie średniowiecza, w Europie ich funkcję przejęli cyrulicy, którzy zajmowali się szeroko pojętą higieną ludzkiego ciała. Z czasem zaczęli się łączyć w bractwa, przyjmując nazwę balwierzy. W XVIII w. nastąpił podział na golarzy i fryzjerów pielęgnujących brody i włosy oraz felczerów świadczących usługi paramedyczne. Powstanie pierwszej Akademii Fryzjerskiej w 1769 r. zapoczątkowało wyniesienie tej dziedziny na poziom wysokiej sztuki. Rozwój technologii w wieku XX wywołał wielką różnorodność w kształtach, kolorach i konstrukcjach fryzur.

Wystawa „O mały włos!” prowadzi przez historię fryzur i ich twórców od starożytnego Egiptu aż po czasy Antoine’a de Paris i Vidala Sassoona. Zaglądając do zaaranżowanych wnętrz salonów fryzjerskich z lat 30. i 70. XX w. możemy poznać narzędzia, którymi posługiwali się fryzjerzy oraz zaobserwować, jak zmieniały się ich formy. Ważną częścią ekspozycji są także pamiątki po włocławskich mistrzach m.in. po Helenie, Józefie i Irenie Bogusiakach, Kazimierzu Pawłowskim, Marii i Henryku Błaszkiewiczach, Leonardzie Głowackim oraz Annie Kuźmie.