Dzień ten ustanowiony został w 1991 r. przez Międzynarodową Federację ds. Cukrzycy (IDF) oraz Światową Organizacją Zdrowia (WHO) jako odpowiedź na wyraz obaw związanych z nasilającym się występowaniem przypadków cukrzycy na całym świecie. Jest obchodzony ponad 200 organizacji członkowskich Międzynarodowej Federacji Cukrzycowej (IDF) w więcej niż 160 krajach świata.

W tym dniu szczególnie powinniśmy pamiętać i mówić o cukrzycy, która jest obecnie jedną z najgroźniejszych chorób cywilizacyjnych. Według prognoz w naszym kraju na cukrzycę choruje od 2 do 2,5 mln osób. Według szacunków IDF w ciągu kolejnych 20 lat odsetek chorych w dorosłej populacji Polski wzrośnie z 9% do około 11%. W wybranych miastach na znak solidarności z chorymi na cukrzycę zostaną wypuszczone balony, które będą symbolizowały zjednoczenia pacjentów.

Głównym celem obchodów Światowego Dnia Walki z Cukrzycą jest zwiększenie świadomości społeczeństwa odnośnie objawów choroby, przyczyny jej powstawania, skutecznych sposobów leczenia i zapobiegania powikłaniom cukrzycy.

Cukrzyca jest przewlekłą chorobą metaboliczną wywołaną brakiem lub nieprawidłowym działaniem insuliny; stanowi jedną z najgroźniejszych chorób cywilizacyjnych. Choroba jest jednym z najważniejszych wyzwań dla współczesnej medycyny. Schorzenie to charakteryzuje się podwyższonym stężeniem glukozy (hiperglikemią) we krwi, a także zaburzeniami metabolizmu węglowodanów, tłuszczów i białka. Według prognoz Światowej Organizacji Zdrowia WHO liczba osób chorych na cukrzycę w 2025 roku osiągnie 380 mln, czyli o ponad 120 mln więcej niż obecnie. Dla porównania w 1995 roku było 135 mln diabetyków. Wśród przyczyn takiego stanu rzeczy wymienia się przede wszystkim „powody cywilizacyjne”, czyli starzenie się społeczeństwa, powiększanie się populacji miejskiej, brak ruchu oraz otyłość.

Najbardziej powszechną postacią choroby jest cukrzyca typu 2, która polega na zaburzeniach w działaniu i wydzielaniu insuliny a występuje najczęściej u osób starszych, otyłych lub z innymi zaburzeniami metabolizmu. Natomiast cukrzyca typu 1 zwana również insulinozależną jest spowodowana brakiem insuliny na skutek uszkodzenia komórek trzustki, a jej leczenie polega na stałym podawaniu insuliny. Nadrzędnym celem leczenia cukrzycy jest zawsze uzyskanie prawidłowego wyrównania glikemii, a co z tym się wiąże zminimalizowanie ryzyka wczesnych i późnych powikłań.